Bonifatiusspeld voor Pierre Kouwenhoven

Voor de Kerk aan de Vliet hebben wij Pierre Kouwenhoven gevraagd om even kort over zijn ‘vrijwilligersbaan’ te vertellen. Dat heeft hij gedaan, in het parochieblad heeft u dat kunnen lezen: meer plek is er helaas niet en voor Pierre, bescheiden als hij is: “hoeft ook niet zo nodig!”. Maar wij kunnen al de decennia van zijn trouwe dienst aan de kerkgemeenschap niet zo maar voorbij laten gaan, dus hierbij een uitgebreider verhaal.

In de Bonifatiuskerk kennen wij Pierre als zanger en als koor bibliothecaris. In april heeft hij voor zijn jarenlange inzet uit handen van pastoor Van Deelen de Bonifatiusspeld gekregen. Bij deze gelegenheid kregen wij pas te horen hoe veelvoudig en hoe veelzijdig hij als vrijwilliger bezig is sinds medio jaren 80.

Zwak voor Latijn en Gregoriaans

Zoals al zijn vader voor hem werd Pierre koorzanger, vanaf 1974 in de Gerardus Majellakerk. Voor de vieringen kwam hij af en toe ook in de Bonifatiuskerk, waar meer aandacht was voor Latijnse en Gregoriaanse gezangen. Deze vond Pierre zeer mooi, dus toen hem de toenmalige dirigent Jos Laus vroeg om hier te komen zingen, hoefde hij niet lang na te denken.

Hij was er altijd, bij alle repetities en optredens. Enthousiasme van de jonge tenor werd gauw beloond met het plek ‘op de bok’, als voorzanger. Na zeven maanden kreeg hij nog een belangrijke taak erbij.

Meer dan 35 jaar koorbibliothecaris

Eigenlijk wist hij niet precies wat dat inhield, maar hij wilde best proberen :”Als het niet lukt, even goed!”. Het is gelukt en hoe! Hij is gelijk in het diepe gegooid met de requiem voor wijlen kapelaan Van Rooyen.

Pierre bleef uiteindelijk 35,5 jaar voor de muziek zorgen: muziekbladen ordenen en mappen klaarleggen, waar nodig kopiëren en bijwerken: “Het is een kopzorg, je moet altijd vooruit denken!”.

Al aan het begin heeft hij samen met Jos alle muziek doorgenomen, gesorteerd en de koorkast opnieuw geordend. En is de muziek tegenwoordig in computers te vinden, gezongen wordt nog altijd vanaf de papier.

Met de koorkast is hij trouwens vijf keer verhuisd: van het hoge koor naar het zoldertje boven sacristie, van hier naar het rommelkamertje, dat later secretariaat is geworden en waarvandaan de kast achter het gordijn in de Van Fisennekapel. Toen deze werd opgeknapt volgde de laatste en hopelijk finale verhuizing – naar de overloop van de nonnenzolder.

Wat hield zo’n verhuizing in? Eerst werd alle muziek in de genormeerde zaken ingepakt, die met de behulp van zijn vrouw An en wijlen dhr. Van Suffelen via een touw naar de grond werden neer gelaten en hierna weer met een touw naar boven, naar het zoldertje boven de sacristie werden gehesen. Hierna was de kast aan de beurt, deze moest ook helemaal uit elkaar en later in elkaar gezet worden zodat de muziekbladen erin konden. Alles bij elkaar twee dagen werk!

Naast de gewone vieringen waren er altijd ook bijzondere. Zoals de tweejaarlijkse kerstconcerten van Gloria Deo met de medewerking van het Jeugdorkest. Hiervoor moest Pierre muziek halen bij de uitgeverij in Voorschoten, waar hij per keer meer dan 300 muziek bladen doorgenomen moesten worden, aangevuld en weer teruggebracht, zodat het niet te duur werd.

Opknapwerken

Van huis is Pierre schilder meester, van zijn vader, die timmerman was, heeft hij ook het een en ander afgekeken. Dat kwam goed van pas toen hij gevraagd was om te helpen bij het opknappen van het kleine koororgel. Hier heeft hij onder andere de mooie engelenfiguren, die vroeger de communiebanken versierden, opgeknapt en op het nieuwe orgel gezet. Hier staan ze nog, ook al is later het kleine koororgel vervangen door een nieuwe. Ook hierbij was Pierre nauw betrokken.

Tussendoor was in 1986 het grote orgel aan de beurt. Hier stond Pierre 12 hoog boven het koor de orgelkast te schilderen, in de januari plakte zijn kwast vast aan de muur van de kou. De verwarmingskosten waren hoog, dan maar een extra dikke trui, wollen das en muts aan! De orgelkast werd voorzien van houtimitatie, het moest overeenkomen met het bestande werk. Daarna werd alles met een vernislaag afgedekt. Ook alle pijpen zijn eruit gehaald, schoongemaakt en opnieuw verguld. Pastor Van der Zalm kwam kijken en stond versteld van de hoogte en hoeveelheid werk!

Samen met wijlen Ton Brok heeft op wens van Jos de klok geregeld boven de hoofdorgel. Vroeger zat hier een boek, Ton heeft de klok gemaakt, Pierre heeft deze beschilderd. Aan deze klus heeft hij weer een nieuwe overgehouden: twee keer per jaar moest hij de hoge trap op om de klok gelijk te zetten. Dat heeft nu Jan Jaap Goudswaard overgenomen.

Maar weinig parochianen weten dat Pierre al decennia ook voor het meubilair en het huisje op de begraafplaats achter de Bonifatiuskerk zorgt. Hier merkt hij nog het meest hoe de interesse voor het vrijwilligerswerk minder wordt. Waar vroeger een grote groep vrijwilligers voor het schoffelen en dergelijke te vinden was zijn er nu steeds minder mensen voor dit soort noodzakelijke klussen.

De leukste klus?

Als hij al moet kiezen: de leukste opknapklus was het kerststalletje van de Bonifatiuskerk. Het begon met het afgebroken armpje van kindje Jezus, die hij helemaal opnieuw beschilderde zodat het gerepareerde plekje niet te zien was. Hierna nam hij de kerstfiguren telkens twee per keer mee naar huis, waar hij ze zijn werkplaats binnen 11 maanden helemaal opknapte. Nog elk jaar kijkt hij met Kerst graag naar de mooie kerststal.

Paul Schott had ook nog een klusje: met de komst van de nieuwe bisschop hoort zijn naam in sacristie te worden vermeld. Pierre regelde het eiken plankje, waarop hij in zijn werkplaats thuis de naam van onze huidige bisschop schilderde.

Ondanks zijn inzet voor de kerk vindt hij de laatste 25 jaar ook nog de tijd om de certificaten voor de zwemvereniging, waar zijn zoon bestuurslid is, voor te bereiden. Hiervoor komt kalligrafie van pas, een van vele vakken, die hij voor zijn meestersopleiding moest halen.

Als alles gladjes is verlopen!

Het leukste moment? “Als alles gladjes is verlopen!” is gevleugelde uitspraak van Pierre. Na 25 jaar als bibliothecaris heeft hij wel aangegeven dat hij hiermee wilde stoppen. Er waren kandidaten die het over wilden nemen, maar niet gelijk beschikbaar. Zo duurde het nog goed 10 jaar, tot september vorig jaar dat hij zijn taken kon overgedragen en zijn opvolger kon inwerken. Achteraf kwam dat goed uit omdat hij net rond die tijd gezondheidsproblemen kreeg. Intussen is hij weer gelukkig helemaal de oude.

In al die tijd is hij helemaal niet erbij stil gestaan wat men met z’n alleen voor elkaar hebben gekregen - als het maar lekker loopt, aldus Pierre!  De Bonifatiusspeld afgelopen april was dan ook een grote verrassing. Zoals ook de feestelijke koffietafel na afloop, met alle koorleden, die hem samen met zijn vrouw in het zonnetje hebben gezet.

Dit gesprek hoefde niet zo nodig van Pierre, want het vrijwilligerswerk geeft al veel voldoening. Het mag ook leuk en gezellig zijn als alles klaar is en gladjes is verlopen!

Metka Dijkstra-Murko

HOME